Chcę być blisko. Tylko nie za blisko.

Nie dam ci odpowiedzi o co w tym chodzi, bo nadal badam temat. Ale to, co odkryłam u siebie, zaczęłam widzieć też u innych. Po pierwsze naczytałam się, zdesperowana mechaniką swoich związków, jak również nasłuchałam się wielokrotnie na sesjach. I to raczej na tych z pogranicza realizmu. 

Przez wiele lat pracowałam jako wróżka. Był czas, że nawet taka esemesowa, ale zwolnili mnie po dwóch tygodniach, bo odsyłałam ludzi do ich wnętrza zamiast uzależniać od odpowiedzi autorytetu.

Z ciekawostek, to zauważyłam, że spotkanie z wróżką jakoś nobilituje twoje ukryte wnętrze i potrafisz wywalić od razu kawę na ławę, co ci leży na sercu. Nasłuchałam się więc, co siedzi w ludzkich sercach, bez pardonu. 

Spragnieni ludzi?

Zaczęłam szukać, skąd w ogóle bierze się ten głód. Przede wszystkim dla siebie, ale dla innych też. I oczywiście znalazłam milion odpowiedzi. 

• Przede wszystkim dzieciństwo, nieobecność rodzica, choćby ta emocjonalna. 
• Są teorie, że dziedziczymy po przodkach traumy, rozłąki wojenne itd., średniowieczne maniery i Bóg wie co jeszcze. Po prostu nosimy to w sobie jako wzór. 
• Są też takie, które mówią o tym, że sporo z nas zaczynało jako ciąża bliźniacza, a jednak urodziło się w pojedynkę. Nikt o tym nie wiedział, a jednak coś w nas pamięta, że była dwójka. 
• Poza tym ćpamy filmy od maleńkości o spełnionej miłości. Królewny i królewicza. No jak się napatrzysz, to szukasz potem w życiu u siebie.
• Nie wspominając o wpisanej w DNA potrzebie reprodukcji. Hormony zalewają cię szczelnie i chcesz tylko kopulować i produkować nowych ludzi. Z wiekiem ten przymus maleje. Niektórzy budzą się pewnego dnia i mówią o tym jak o hipnozie.
• Jest też zapis rodem z Matrixa. Masz tęsknić, masz pragnąć, masz być nieszczęśliwa… i starać się to rozwiązać: zaspokoić głód albo uwolnić się od zapisu. Tak czy siak, poświęcasz temu energię. 
• No i jeszcze jest warstwa duchowa. Chodzi mi o tę, która mówi, że JAM JEST. Żeby nie rozdrabniać się na dualny świat i odnaleźć w sobie jedność, która ma miłość i akceptację do wszystkiego. Dodam, że w tej kategorii jest również ta, która obala powyższe. Dwie połówki jabłka, bliźniaczy płomień etc. To przerywa narrację i mówi… szukaj dalej. Taki był plan.

Zapewne są jeszcze jakieś opcje, które teraz nie przyszły mi do głowy, ale chodzi o to, że tęsknisz do drugiego człowieka, stajesz na głowie, by go odszukać, a gdy znajdziesz, to nie potrafisz go kochać tak jak w wyobraźni. Zaczyna cię denerwować. Albo ty zaczynasz denerwować siebie przy nim. Oczywiście nie zawsze tak jest.. ale bywa często.

Skąd się bierze ten głód bliskości?

Nie wiem, pewnie dlatego tak mnie to interesuje. Zrobiłam wiwisekcję tego tematu w „Pięknych Ludziach. Kanibalizm w czystej formie”. To jedenaście historii o głodzie drugiego człowieka, bliskości, miłości, rozczarowaniu i tym, co próbujemy dostać od innych, kiedy sami nie umiemy się tym nakarmić.

Nie jest to poradnik psychologiczny ani instrukcja budowania udanych związków. To bardziej bezkompromisowe grzebanie w człowieku. W tym, co robimy sobie nawzajem, kiedy próbujemy zaspokoić własny głód.

Jeśli chcesz wejść w te historie głębiej, książka jest dostępna poniżej: