“Wczoraj nie mogłam się oderwać. Choć jednocześnie musiałam się co chwilę zatrzymywać, takie to było poruszające. W jakiś dziwny sposób każda z tych historii trafiała w kawałek mnie do tego stopnia, że czasem zabierało mi dech. Poczułam do kości, że ja właściwie od bardzo dawna nie żyję. Że to jest jakaś namiastka życia i wkurw przeplatał się z bezradnością. To była genialna podróż.” – Karolina W.

“Poryczałam się. Wszystko realne a tak nierealne. Poruszenie max, ale w ogóle też piękne jak wystawiłaś całą dupę. Wow. No wstrząsające to, ale tak piękne. Przez to, że ty tak siebie odsłaniasz i dajesz sobie przyzwolenie na bycie sobą, i pozwolenie na eksploracje talentu, to też moje coś mi się zaczyna budzić – jeszcze nie wiem co, ale coś zaczyna mi się chcieć. Czytanie ciebie robi mi tak, że chcę przestać się już ukrywać i chcę się pokazać.” – Dagmara R.

“To piękne, jak poezja. Wzruszyłam się. Poczułam ulgę, że można wyjść słowami z tego, co w środku bulgocze i domaga się materializacji. Podziw, że to potrafisz i nadzieję, że może kiedyś i mnie się uda ołówkiem, pędzlem albo długopisem albo motyczką.” – Katarzyna P.